Aysel Demirtaş

Aysel yıllarca bir uyku laboratuvarında rüya raporları kodladı, sonra akademiden ayrılıp rüyaları gerçekten görenler için yazmaya başladı. Sözlüğün psikoloji katmanını o yazıyor — bir sembolün araştırmalarda ne anlama geldiğini, geleneğin nerede devreye girdiğini dürüstçe ayırarak. Yöntemi laboratuvardan beri değişmedi: önce rüyanın kendisi, görenin anlattığı haliyle; teori ancak ondan sonra gelir. Ona göre bir sembol, yalnızca tek kişinin akıcı konuştuğu bir dilin kelimesidir — sözlük dilbilgisini verir, aksanı rüyayı gören koyar. Her maddesinde üç katman vardır ve üçü açıkça ayrılır: binlerce rüya raporunda görülen örüntüler, tabir geleneğinin yüzyıllardır söyledikleri ve ikisinin arasındaki boşluğu kapatmak için okurun kendine sorabileceği sorular. Örüntü ile kehanet arasındaki farkta katıdır: rüya ona göre gelecekten çok dikkatle ilgilidir — zihninizin siz bakmayı bıraktıktan sonra neyin üzerinde çalışmaya devam ettiğini gösterir. Gece neyin provasını yaptığınız, gündüz neyi değiştirmeye hazır olduğunuz hakkında çok şey söyler; rüyaları bu yüzden ciddiye alır. En çok aldığı okur mektupları diş ve yılan maddelerine gelir ve hâlâ hepsini okur. Başucundaki defter yerinde duruyor. Yedek kalemin artık kendi yedeği var. Yazarken tek bir okuru hayal eder: gece tuhaf bir rüyadan uyanmış, telefonuna sarılmış, ciddiye alınmayı bekleyen biri. Maddelerin sonuna hep aynı küçük öneriyi bırakır: rüyayı kimseye anlatmadan önce yazın; anlatınca hikâye düzelir, yazınca gerçek kalır.

Writes about: rüya araştırması, rüya sembolleri, uyku bilimi.