Kerem Akbaş

Kerem ilahiyat okudu, sonra kendini klasik tabir metinlerinde buldu. İbn Sirin'den Nablusi'ye tabir geleneğini kaynaklarından okuyor ve sözlüğün gelenek katmanını yazıyor — saygıyla, ama her okumayı 'gelenek böyle der' diye etiketleyerek. On beş yıldır tabir edebiyatının peşinde: matbu nüshaları karşılaştırır, bir yorumun hangi kaynakta ilk kez göründüğünü bulmadan maddeye yazmaz. Bu titizliğin sebebi basit: halk arasında dolaşan tabirlerin bir kısmı gerçekten asırlık, bir kısmı ise geç dönem derlemecilerin eklemesi — ve Kerem'e göre okur hangisinin hangisi olduğunu bilmeyi hak eder. Maddelerinde önce kaynağı verir: İbn Sirin'e atfedilen külliyat ne diyor, Nablusi'nin tasnifi neyi ekliyor, Anadolu'nun sözlü geleneği neyi kendine göre söylemiş. Sonra bu okumaların mantığını açar — tabir geleneğinin kendi iç tutarlılığı vardır ve bir sembolü bağlamına, görenin haline, rüyanın vaktine göre okur; Kerem bu inceliği modern özet sitelerinin kaybettiğini düşünür ve geri kazandırmayı iş edinmiştir. Kehanet vaat etmez; geleneği bir inanç ve kültür mirası olarak aktarır, psikoloji katmanına karışmaz, o katmanın da kendi işine karışmamasını nazikçe rica eder. En sevdiği an, iki kaynağın aynı rüyayı taban tabana zıt okuduğu andır: ona göre geleneğin canlı olduğunun en güzel kanıtı budur.

Writes about: islami rüya tabirleri, tabir edebiyatı, kültür tarihi.