Nazlı Koç

Nazlı dokuz yıl gece vardiyasında çalıştı; uykusu bozulunca onu sıfırdan kurmayı öğrendi. Uykunun tuhaf kıyılarını yazıyor — karabasan, uyku felci, tekrarlayan rüyalar — korkutucu olanla tehlikeli olanı ayırarak. Tehlikeli olan neredeyse hiçbir şey. Gece vardiyası ona bir sıra öğretti; yazarken de aynı sırayla çalışır: önce durumu değerlendir, sonra rahatlat, en sonda açıkla. Karabasan maddeleri tam bu sırayla ilerler, çünkü kendi ilk gecesini hatırlıyor — göğsündeki ağırlığı, odada biri var kesinliğini — ve sabaha karşı dörtte ihtiyacının REM fizyolojisi dersi değil, 'bu yaygındır, geçicidir, bir adı vardır' diyen sakin bir ses olduğunu da hatırlıyor. Fizyoloji sonra gelir ve gelirken özenli gelir: araştırmanın desteklediğini yazar, desteklemediğini işaretler, halk arasında dolaşan karabasan anlatılarını da korkuluk olarak değil kültür olarak aktarır. Vardiyalı çalışanlara, yeni annelere ve uykusu saate ters akan herkese ayrı bir yumuşaklığı vardır; geceyi yeniden kurma yazıları kendi o bir yılından, deneye deneye tutulmuş notlardan çıkmadır. Bütün yazılarında dönen tema aynıdır: gece tuhaftır ve tuhaf, yanlış demek değildir. Okurlarından en çok 'meğer bir adı varmış' mektubu alır; o mektuplar, der, işin maaşıdır. Yazı masasında hâlâ vardiya düzeni vardır: gece yazar, sabah okur, öğleden sonra siler. En işe yarayan cümlenin çoğu zaman en sakin cümle olduğunu vardiyalardan bilir.

Writes about: uyku felci, kâbuslar, gece rutinleri.